VI Mi\u0119dzynarodowy Kongres Nauk Historycznych w Oslo w 1928 roku by\u0142 wa\u017cny z trzech powod\u00f3w. By\u0142 to pierwszy Kongres po za\u0142o\u017ceniu Mi\u0119dzynarodowego Komitetu Nauk Historycznych (ICHS). Ponadto z powodzeniem wprowadzono w \u017cycie zasad\u0119, \u017ce przedstawiciele wszystkich kraj\u00f3w maja prawo uczestniczy\u0107 w Kongresie, tworz\u0105c z niego forum dla mi\u0119dzynarodowego pojednania i wsp\u00f3\u0142pracy. Kongres by\u0142 wreszcie z wielu wzgl\u0119d\u00f3w dzie\u0142em jednego cz\u0142owieka, Haldvana Kohta, profesora historii na Uniwersytecie w Oslo, kt\u00f3rego pozycja i kontakty umo\u017cliwi\u0142y zorganizowanie tego wydarzenia.
\nKoht bra\u0142 aktywny udzia\u0142 w powo\u0142aniu do \u017cycia ICHS w Genewie w 1926 roku (chocia\u017c pomys\u0142 pocz\u0105tkowo wysun\u0105\u0142 pocz\u0105tkowo ameryka\u0144ski historyk Waldo Leland) i zosta\u0142 wybrany na pierwszego prezydenta tego gremium. Z tej pozycji zaproponowa\u0142 aby nast\u0119pny Kongres odby\u0142 si\u0119 w Oslo. Inn\u0105 powa\u017cn\u0105 kandydatur\u0105 by\u0142a Warszawa, ale z uwagi na to, \u017ce podczas zgromadzenia delegat\u00f3w w Genewie mia\u0142 miejsce dokonany przez J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego przewr\u00f3t majowy, polski delegat wycofa\u0142 t\u0119 kandydatur\u0119. Ateny by\u0142by mniej powa\u017cnym kandydatem, a Haga zaoferowa\u0142a organizacj\u0119 Kongresu tylko w wypadku gdy nie b\u0119dzie innych kandydatur.
\nKongres odbywa\u0142 si\u0119 w Oslo od 14 do 19 sierpnia 1928 roku. W Norwegii Kohtowi uda\u0142o si\u0119 zebra\u0107 fundusze zar\u00f3wno od norweskiego rz\u0105du jak i ze \u017ar\u00f3de\u0142 prywatnych, jak r\u00f3wnie\u017c od ameryka\u0144skiej Fundacji Rockeffelera. Cho\u0107 Kongres mia\u0142 swego sekretarza i asystenta, Koht i inni cz\u0142onkowie Komitetu Organizacyjnego w\u0142o\u017cyli w przygotowania ogrom pracy. W sumie w Kongresie wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 ok. 950 uczestnik\u00f3w. Pochodzili z 38 kraj\u00f3w \u2013 17 z nich by\u0142o reprezentowanych przez wi\u0119cej ni\u017c 10 delegat\u00f3w: Norwegia 273, Francja 132, Niemcy 121, Wielka Brytania 56, USA 51, Polska 40, Dania 34, Szwecja 30, W\u0142ochy 28, Austria 23, Holandia 21, Rumunia 18, Belgia 15, ZSRR 15, Czechos\u0142owacja 12, Hiszpania 12. Z uwagi na to, \u017ce prawdopodobnie w Norwegii w tym czasie by\u0142o nie wi\u0119cej ni\u017c 10 profesjonalnych historyk\u00f3w, du\u017ca liczba Norweg\u00f3w musia\u0142a zawiera\u0107 pracownik\u00f3w archiw\u00f3w, gimnazj\u00f3w i ludzi interesuj\u0105cych si\u0119 histori\u0105. Kongres w Oslo w du\u017cym stopniu by\u0142 wydarzeniem europejskim, ale historycy spoza Europy byli i tak liczniej reprezentowaniu ni\u017c na poprzednich Kongresach. Uczestnicy ci pochodzili nie tylko z USA, ale tak\u017ce z Algierii, Brazylii, Chile, Kanady, Egiptu, Japonii, Afryki Po\u0142udniowej, Turcji i Urugwaju.
\nReferaty i komunikaty wyg\u0142osili historycy z 30 kraj\u00f3w, przede wszystkim z Francji (77), Niemiec (42), Polski (33), Norwegii (24), W\u0142och (15), Wielkiej Brytanii (13), USA (12), Rumunii (12), ZSRR (10) i Belgii (10). Rozmaito\u015b\u0107 temat\u00f3w by\u0142a du\u017ca, tak du\u017ca, \u017ce Marc Bloch stwierdzi\u0142, \u017ce ze wzgl\u0119du na du\u017c\u0105 liczb\u0119 lokalnych temat\u00f3w i przyczynk\u00f3w nigdy ju\u017c nie we\u017amie udzia\u0142u w kongresie ICHS, aczkolwiek niekt\u00f3re tematy odcisn\u0119\u0142y na Kongresie wi\u0119ksze pi\u0119tno ni\u017c inne. Pisanie historii narodowej po pierwszej wojnie \u015bwiatowej stopniowo traci\u0142o na znaczeniu. Rola narod\u00f3w (lub pa\u0144stw narodowych) by\u0142a analizowana bez porzucania przez historyk\u00f3w idei narodu. Intensywnie debatowano nad przej\u015bciem od staro\u017cytno\u015bci do \u015bredniowiecza w szczeg\u00f3lno\u015bci nad tzw. Tez\u0105 Pirenne\u2019a o tym jak islam odci\u0105\u0142 Europ\u0119 P\u00f3\u0142nocn\u0105 i \u015arodkow\u0105 od kontaktu z Morzem \u015ar\u00f3dziemnym. Trzecim i powracaj\u0105cym tematem by\u0142a metodologia, z debatami o teorii, marksizmie i historycznej komparatystyce. To ostanie zagadnienie sta\u0142o si\u0119 przedmiotem d\u0142ugiej debaty z niemieckim historyzmem.
\nKongres w 1928 roku by\u0142 czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko profesjonaln\u0105 wymian\u0105 mi\u0119dzy historykami \u2013 ogniskuj\u0105c wymian\u0119 my\u015bli i wynik\u00f3w bada\u0144. By\u0142a to arena mi\u0119dzynarodowego zrozumienia i pojednania, co by\u0142o tak\u017ce jednym z aspekt\u00f3w poprzednich kongres\u00f3w. Mi\u0119dzynarodowe zrozumienie i wysi\u0142ki pokojowe by\u0142y przedmiotem troski wielu organizacji od lat 90-tych XIX wieku. Po katastrofie I wojny \u015bwiatowej wysi\u0142ki te sta\u0142y si\u0119 jeszcze wa\u017cniejsze. Niemcy i Austria, kt\u00f3re by\u0142y odpowiedzialne za wojn\u0119 zosta\u0142y wykluczone z kongresu w Brukseli w 1923 roku. Zabiegali o to szczeg\u00f3lnie Belgowie i Francuzi. Dla za\u0142o\u017cycieli ICHS i organizator\u00f3w przysz\u0142ego kongresu w Oslo mi\u0119dzynarodowe pojednanie by\u0142o imperatywem wi\u0119c i przegrani w tej wojnie musieli zosta\u0107 zaproszeni. Szczeg\u00f3lnie Koht zabiega\u0142 (p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 ministrem spraw zagranicznych Norwegii). Trzeba doda\u0107, \u017ce grant Rockefellera zak\u0142ada\u0142 w\u0142\u0105czenie Niemiec i Austrii.
\nZ tego punktu widzenia Kongres w Oslo wydawa\u0142 si\u0119 sukcesem. Wiele nacisku po\u0142o\u017cono na zorganizowanie rozmaitych wydarze\u0144 towarzysz\u0105cych. Po Kongresie cz\u0119\u015b\u0107 uczestnik\u00f3w pod przewodnictwem Kohta uda\u0142a si\u0119 na wycieczk\u0119 do Bergen. Niemiecki historyk Hermann Oncken m\u00f3wi\u0142 o \u201educhu Oslo\u201d, oczywi\u015bcie odnosz\u0105c si\u0119 do dyplomatycznego \u201educha Locarno\u201d trzy lata wcze\u015bniej. Chocia\u017c postawy niekt\u00f3rych delegat\u00f3w w\u0142oskich i radzieckich w Oslo zwiastowa\u0142y ideologiczn\u0105 atmosfer\u0119 przysz\u0142ych kongres\u00f3w.<\/p>\n
Bibliografia Jan Eivind Myhre<\/strong><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" VI Mi\u0119dzynarodowy Kongres Nauk Historycznych w Oslo w 1928 roku by\u0142 wa\u017cny z trzech powod\u00f3w. By\u0142 to pierwszy Kongres po za\u0142o\u017ceniu Mi\u0119dzynarodowego Komitetu Nauk Historycznych (ICHS). Ponadto z powodzeniem wprowadzono w \u017cycie zasad\u0119, \u017ce przedstawiciele wszystkich kraj\u00f3w maja prawo uczestniczy\u0107 w Kongresie, tworz\u0105c z niego forum dla mi\u0119dzynarodowego pojednania i wsp\u00f3\u0142pracy. Kongres by\u0142 wreszcie z wielu wzgl\u0119d\u00f3w dzie\u0142em jednego cz\u0142owieka, Haldvana Kohta, profesora historii na Uniwersytecie w Oslo, kt\u00f3rego pozycja i kontakty umo\u017cliwi\u0142y zorganizowanie tego wydarzenia. Koht bra\u0142 aktywny udzia\u0142 w powo\u0142aniu do \u017cycia ICHS w Genewie w 1926 roku (chocia\u017c pomys\u0142 pocz\u0105tkowo wysun\u0105\u0142 pocz\u0105tkowo ameryka\u0144ski historyk Waldo Leland) i zosta\u0142 wybrany na pierwszego prezydenta tego gremium. Z tej pozycji zaproponowa\u0142 aby nast\u0119pny Kongres odby\u0142 si\u0119 w Oslo. Inn\u0105 powa\u017cn\u0105 kandydatur\u0105 by\u0142a Warszawa, ale z uwagi na to, \u017ce podczas zgromadzenia delegat\u00f3w w Genewie mia\u0142 miejsce dokonany przez J\u00f3zefa Pi\u0142sudskiego przewr\u00f3t majowy, polski delegat wycofa\u0142 t\u0119 kandydatur\u0119. Ateny by\u0142by mniej powa\u017cnym kandydatem, a Haga zaoferowa\u0142a organizacj\u0119 Kongresu tylko w wypadku gdy nie b\u0119dzie innych kandydatur. Kongres odbywa\u0142 si\u0119 w Oslo od 14 do 19 sierpnia 1928 roku. W Norwegii Kohtowi uda\u0142o si\u0119 zebra\u0107 fundusze zar\u00f3wno od norweskiego rz\u0105du jak i ze \u017ar\u00f3de\u0142 prywatnych, jak r\u00f3wnie\u017c od ameryka\u0144skiej Fundacji Rockeffelera. Cho\u0107 Kongres mia\u0142 swego sekretarza i asystenta, Koht i inni cz\u0142onkowie Komitetu Organizacyjnego w\u0142o\u017cyli w przygotowania ogrom pracy. W sumie w Kongresie wzi\u0119\u0142o udzia\u0142 ok. 950 uczestnik\u00f3w. Pochodzili z 38 kraj\u00f3w \u2013 17 z nich by\u0142o reprezentowanych przez wi\u0119cej ni\u017c 10 delegat\u00f3w: Norwegia 273, Francja 132, Niemcy 121, Wielka Brytania 56, USA 51, Polska 40, Dania 34, Szwecja 30, W\u0142ochy 28, Austria 23, Holandia 21, Rumunia 18, Belgia 15, ZSRR 15, Czechos\u0142owacja 12, Hiszpania 12. Z uwagi na to, \u017ce prawdopodobnie w Norwegii w tym czasie by\u0142o nie wi\u0119cej ni\u017c 10 profesjonalnych historyk\u00f3w, du\u017ca liczba Norweg\u00f3w musia\u0142a zawiera\u0107 pracownik\u00f3w archiw\u00f3w, gimnazj\u00f3w i ludzi interesuj\u0105cych si\u0119 histori\u0105. Kongres w Oslo w du\u017cym stopniu by\u0142 wydarzeniem europejskim, ale historycy spoza Europy byli i tak liczniej reprezentowaniu ni\u017c na poprzednich Kongresach. Uczestnicy ci pochodzili nie tylko z USA, ale tak\u017ce z Algierii, Brazylii, Chile, Kanady, Egiptu, Japonii, Afryki Po\u0142udniowej, Turcji i Urugwaju. Referaty i komunikaty wyg\u0142osili historycy z 30 kraj\u00f3w, przede wszystkim z Francji (77), Niemiec (42), Polski (33), Norwegii (24), W\u0142och (15), Wielkiej Brytanii (13), USA (12), Rumunii (12), ZSRR (10) i Belgii (10). Rozmaito\u015b\u0107 temat\u00f3w by\u0142a du\u017ca, tak du\u017ca, \u017ce Marc Bloch stwierdzi\u0142, \u017ce ze wzgl\u0119du na du\u017c\u0105 liczb\u0119 lokalnych temat\u00f3w i przyczynk\u00f3w nigdy ju\u017c nie we\u017amie udzia\u0142u w kongresie ICHS, aczkolwiek niekt\u00f3re tematy odcisn\u0119\u0142y na Kongresie wi\u0119ksze pi\u0119tno ni\u017c inne. Pisanie historii narodowej po pierwszej wojnie \u015bwiatowej stopniowo traci\u0142o na znaczeniu. Rola narod\u00f3w (lub pa\u0144stw narodowych) by\u0142a analizowana bez porzucania przez historyk\u00f3w idei narodu. Intensywnie debatowano nad przej\u015bciem od staro\u017cytno\u015bci do \u015bredniowiecza w szczeg\u00f3lno\u015bci nad tzw. Tez\u0105 Pirenne\u2019a o tym jak islam odci\u0105\u0142 Europ\u0119 P\u00f3\u0142nocn\u0105 i \u015arodkow\u0105 od kontaktu z Morzem \u015ar\u00f3dziemnym. Trzecim i powracaj\u0105cym tematem by\u0142a metodologia, z debatami o teorii, marksizmie i historycznej komparatystyce. To ostanie zagadnienie sta\u0142o si\u0119 przedmiotem d\u0142ugiej debaty z niemieckim historyzmem. Kongres w 1928 roku by\u0142 czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko profesjonaln\u0105 wymian\u0105 mi\u0119dzy historykami \u2013 ogniskuj\u0105c wymian\u0119 my\u015bli i wynik\u00f3w bada\u0144. By\u0142a to arena mi\u0119dzynarodowego zrozumienia i pojednania, co by\u0142o tak\u017ce jednym z aspekt\u00f3w poprzednich kongres\u00f3w. Mi\u0119dzynarodowe zrozumienie i wysi\u0142ki pokojowe by\u0142y przedmiotem troski wielu organizacji od lat 90-tych XIX wieku. Po katastrofie I wojny \u015bwiatowej wysi\u0142ki te sta\u0142y si\u0119 jeszcze wa\u017cniejsze. Niemcy i Austria, kt\u00f3re by\u0142y odpowiedzialne za wojn\u0119 zosta\u0142y wykluczone z kongresu w Brukseli w 1923 roku. Zabiegali o to szczeg\u00f3lnie Belgowie i Francuzi. Dla za\u0142o\u017cycieli ICHS i organizator\u00f3w przysz\u0142ego kongresu w Oslo mi\u0119dzynarodowe pojednanie by\u0142o imperatywem wi\u0119c i przegrani w tej wojnie musieli zosta\u0107 zaproszeni. Szczeg\u00f3lnie Koht zabiega\u0142 (p\u00f3\u017aniej zosta\u0142 ministrem spraw zagranicznych Norwegii). Trzeba doda\u0107, \u017ce grant Rockefellera zak\u0142ada\u0142 w\u0142\u0105czenie Niemiec i Austrii. Z tego punktu widzenia Kongres w Oslo wydawa\u0142 si\u0119 sukcesem. Wiele nacisku po\u0142o\u017cono na zorganizowanie rozmaitych wydarze\u0144 towarzysz\u0105cych. Po Kongresie cz\u0119\u015b\u0107 uczestnik\u00f3w pod przewodnictwem Kohta uda\u0142a si\u0119 na wycieczk\u0119 do Bergen. Niemiecki historyk Hermann Oncken m\u00f3wi\u0142 o \u201educhu Oslo\u201d, oczywi\u015bcie odnosz\u0105c si\u0119 do dyplomatycznego \u201educha Locarno\u201d trzy lata wcze\u015bniej. Chocia\u017c postawy niekt\u00f3rych delegat\u00f3w w\u0142oskich i radzieckich w Oslo zwiastowa\u0142y ideologiczn\u0105 atmosfer\u0119 przysz\u0142ych kongres\u00f3w. Bibliografia K.D. Erdmann, Towards a Global Community of Historians. The International Congresses and the International Committee of Historical Sciences, 1898-2000, New York-Oxford 2005. H. Koht, The Origin and Beginnings of the International Committee of Historical Sciences, Lausanne 1962 J.E. Myhre, Wider Connection: International Networks among European Historians, w: Setting the Standards. Institutions, Networks and Communities of National Historiography, ed. I. Porciani, J. Tollebeek, Basingstoke 2012, pp. 266-287. \u00c5. Svendsen, Halvdan Koht. Veien mot framtiden, Oslo 2013. Jan Eivind Myhre<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[34],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2549"}],"collection":[{"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2549"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2549\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3705,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2549\/revisions\/3705"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2549"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2549"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2549"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nK.D. Erdmann, Towards a Global Community of Historians. The International Congresses and the International Committee of Historical Sciences, 1898-2000<\/em>, New York-Oxford 2005.
\nH. Koht, The Origin and Beginnings of the International Committee of Historical Sciences<\/em>, Lausanne 1962
\nJ.E. Myhre, Wider Connection: International Networks among European Historians<\/em>, w: Setting the Standards. Institutions, Networks and Communities of National Historiography<\/em>, ed. I. Porciani, J. Tollebeek, Basingstoke 2012, pp. 266-287.
\n\u00c5. Svendsen, Halvdan Koht. Veien mot framtiden<\/em>, Oslo 2013.<\/p>\n