W 1900 roku \u015bwiat \u017cy\u0142 wielk\u0105 parysk\u0105 Powszechn\u0105 Wystaw\u0105 \u015awiatow\u0105. Przy tej okazji odby\u0142y si\u0119 a\u017c 242 kongresy naukowe. Wystawy organizowane przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 stwarza\u0142y znakomite warunki dla tego typu wydarze\u0144. Przy\u015bwieca\u0142a im idea ukazania post\u0119pu cywilizacyjnego, kt\u00f3ry by\u0142 efektem rozwoju i wzajemne oddzia\u0142ywania na siebie nauki, spo\u0142ecze\u0144stwa i techniki. Bogate pawilony wystawowe nawi\u0105zywa\u0142y do historycznych styl\u00f3w, kontrastuj\u0105c z technicznymi nowinkami. W takiej atmosferze odbywa\u0142 si\u0119 pierwszy \u201eprawdziwy\u201d Kongres historyk\u00f3w, jeszcze wtedy pod nazw\u0105 Mi\u0119dzynarodowego Kongresu Historii Por\u00f3wnawczej.
\nPrzewodnicz\u0105cym Biura Kongresu by\u0142 Gaston Boissier, sekretarz Akademii Francuskiej, kt\u00f3ry zajmowa\u0142 si\u0119 histori\u0105 staro\u017cytnego Rzymu. Przewodnicz\u0105cym Komitetu Wykonawczego by\u0142 z kolei historyk dyplomacji \u2013 Ren\u00e9 de Maulde-La Clavi\u00e8re, kt\u00f3ry dwa lata wcze\u015bniej by\u0142 g\u0142\u00f3wnym organizatorem Mi\u0119dzynarodowego Kongresu Historii Dyplomacji w La Haye. Konferencj\u0119 t\u0119 uznaje si\u0119 za swoisty \u201eprolog\u201d do \u015bwiatowych kongres\u00f3w historyk\u00f3w. Zreszt\u0105 to w\u0142a\u015bnie w \u0142onie Towarzystwa Historii Dyplomacji narodzi\u0142a si\u0119 idea mi\u0119dzynarodowej wymiany my\u015bli. Zauwa\u017cano bowiem z jednej strony post\u0119puj\u0105cy rozw\u00f3j pa\u0144stw i powstawanie \u201enowych nacjonalizm\u00f3w\u201d, z drugiej za\u015b istnienie zjawiska \u201eglobalizacji\u201d (mondialisation, internationalisation). Maulde-La Clavi\u00e8re widzia\u0142 \u015bwiatowe kongresy jako wydarzenia z pogranicza nauki i polityki. Sztuk\u0119 dyplomacji uwa\u017cano za narz\u0119dzie umo\u017cliwiaj\u0105ce narodom wzajemne porozumiewanie si\u0119 i dlatego historyczne jej uj\u0119cie mia\u0142o by\u0107 dominuj\u0105ce.
\nParyski Kongres obradowa\u0142 w Coll\u00e8ge de France od 23 do 28 lipca. Podzielony zosta\u0142 na 8 sekcji. Pierwsz\u0105 by\u0142a historia powszechna i historia dyplomacji. Wyg\u0142oszono na niej 21 referaty, a zgromadzi\u0142a oko\u0142o 300 uczestnik\u00f3w. W drugiej sekcji \u2013 historii por\u00f3wnawczej instytucji i prawa \u2013 zaprezentowano 14 referat\u00f3w. W trzeciej, dotycz\u0105cej historii por\u00f3wnawczej ekonomii spo\u0142ecznej, wyg\u0142oszono 5 referat\u00f3w, w czwartej, po\u015bwi\u0119conej sprawom religii r\u00f3wnie\u017c 5, historii nauki a\u017c 20, literatury por\u00f3wnawczej 16, historii sztuki i rysunku 17. \u00d3sma sekcja \u2013 historii muzyki \u2013 odbywa\u0142a si\u0119 jako osobny Mi\u0119dzynarodowy Kongres (39 wyst\u0105pie\u0144). Prawie po\u0142ow\u0119 referent\u00f3w stanowili na Kongresie Francuzi. Opr\u00f3cz nich rezultaty swoich bada\u0144 zaprezentowa\u0142o po kilku przedstawicieli z W\u0142och, Niemiec, Rosji, Szwecji, Austro-W\u0119gier, Belgii, Szwajcarii, Hiszpanii, po 2 przedstawicieli z Grecji, Rumunii i Watykanu oraz po 1 z Wielkiej Brytanii, Luksemburga, Holandii, Portugalii oraz USA.
\nHenri Houssaye, przewodnicz\u0105cy komitetu organizacyjnego pierwszej sekcji, stwierdzi\u0142, \u017ce nast\u0105pi\u0142a odnowa klasycznej metody bada\u0144 historycznych. Zacz\u0119to wi\u0119ksz\u0105 wag\u0119 przywi\u0105zywa\u0107 do krytyki \u017ar\u00f3de\u0142, a archiwa publiczne i prywatne coraz ch\u0119tniej udost\u0119pnia\u0142y swoje zbiory. Historii nie pisali ju\u017c wielcy wodzowie, wi\u0119c wsp\u00f3\u0142czesny historyk powinien by\u0142 przyk\u0142ada\u0107 nale\u017cyt\u0105 wag\u0119 do fakt\u00f3w i prawdy, a te znajdowa\u0142y si\u0119 w dokumentach. Znamienne jest, \u017ce w tej sekcji obradom przewodniczyli nie tylko historycy, ale r\u00f3wnie\u017c przedstawiciele rz\u0105d\u00f3w niekt\u00f3rych pa\u0144stw. Wyst\u0105pienia po\u015bwi\u0119cone by\u0142y g\u00f3wnie historii politycznej, cho\u0107 nie brakowa\u0142o tak\u017ce temat\u00f3w, kt\u00f3re prawdopodobnie nie pasowa\u0142y do innych sekcji.
\nPodczas obrad drugiej sekcji, jej przewodnicz\u0105cy \u2013 Adh\u00e9mar Esmain, zauwa\u017cy\u0142, \u017ce metoda por\u00f3wnawcza by\u0142a nowa tak\u017ce w dziedzinie prawa. W tej sekcji pojawi\u0142y si\u0119 g\u0142osy na temat historii prawa w poszczeg\u00f3lnych krajach, ale r\u00f3wnie\u017c dotycz\u0105ce zagadnienia prawa naturalnego czy prawa w koloniach francuskich. W sekcji trzeciej wiod\u0105cym tematem by\u0142y cechy, w czwartej m.in. por\u00f3wnywano katolik\u00f3w rzymskich, greckich i protestant\u00f3w, w pi\u0105tej za\u015b poruszano kwestie od nauk technicznych, przez biologi\u0119, geografi\u0119, po medycyn\u0119. Z kolei w sekcji sz\u00f3stej skupiono si\u0119 na literaturze kraj\u00f3w europejskich i jej wzajemnych oddzia\u0142ywaniach, natomiast w si\u00f3dmej wyst\u0105pienia dotyczy\u0142y g\u0142\u00f3wnie sztuki w\u0142oskiej, francuskiej, niemieckiej i greckiej. Kongres Historii Muzyki podzielony by\u0142 na grupy, kt\u00f3re odpowiada\u0142y epokom \u2013 staro\u017cytno\u015bci, \u015bredniowieczu i nowo\u017cytno\u015bci.
\nKongres paryski da\u0142 szans\u0119 zabrania g\u0142osu na temat w\u0142asnej historii historykom z mniejszych kraj\u00f3w, traktowanych niekiedy marginalnie. By\u0142o to oceniane przez p\u00f3\u017aniejszych historyk\u00f3w jako symbol i znak wyj\u015bcia tych kraj\u00f3w z cienia wielkich mocarstw. Pok\u0142osiem Kongresu by\u0142a siedmiotomowa publikacja wyst\u0105pie\u0144 (nie wszystkie referaty zosta\u0142y tam zamieszczone). Do tego trzeba doda\u0107 r\u00f3wnie\u017c pojawienie si\u0119 nowego czasopisma \u201eRevue de synth\u00e8se historique\u201d, kt\u00f3re za\u0142o\u017cy\u0142 Henri Berr, zapraszaj\u0105c do mi\u0119dzynarodowej i interdyscyplinarnej wsp\u00f3\u0142pracy.<\/p>\n
Bibliografia<\/strong><\/p>\n Magdalena Heruday-Kie\u0142czewska<\/strong><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" W 1900 roku \u015bwiat \u017cy\u0142 wielk\u0105 parysk\u0105 Powszechn\u0105 Wystaw\u0105 \u015awiatow\u0105. Przy tej okazji odby\u0142y si\u0119 a\u017c 242 kongresy naukowe. Wystawy organizowane przed I wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 stwarza\u0142y znakomite warunki dla tego typu wydarze\u0144. Przy\u015bwieca\u0142a im idea ukazania post\u0119pu cywilizacyjnego, kt\u00f3ry by\u0142 efektem rozwoju i wzajemne oddzia\u0142ywania na siebie nauki, spo\u0142ecze\u0144stwa i techniki. Bogate pawilony wystawowe nawi\u0105zywa\u0142y do historycznych styl\u00f3w, kontrastuj\u0105c z technicznymi nowinkami. W takiej atmosferze odbywa\u0142 si\u0119 pierwszy \u201eprawdziwy\u201d Kongres historyk\u00f3w, jeszcze wtedy pod nazw\u0105 Mi\u0119dzynarodowego Kongresu Historii Por\u00f3wnawczej. Przewodnicz\u0105cym Biura Kongresu by\u0142 Gaston Boissier, sekretarz Akademii Francuskiej, kt\u00f3ry zajmowa\u0142 si\u0119 histori\u0105 staro\u017cytnego Rzymu. Przewodnicz\u0105cym Komitetu Wykonawczego by\u0142 z kolei historyk dyplomacji \u2013 Ren\u00e9 de Maulde-La Clavi\u00e8re, kt\u00f3ry dwa lata wcze\u015bniej by\u0142 g\u0142\u00f3wnym organizatorem Mi\u0119dzynarodowego Kongresu Historii Dyplomacji w La Haye. Konferencj\u0119 t\u0119 uznaje si\u0119 za swoisty \u201eprolog\u201d do \u015bwiatowych kongres\u00f3w historyk\u00f3w. Zreszt\u0105 to w\u0142a\u015bnie w \u0142onie Towarzystwa Historii Dyplomacji narodzi\u0142a si\u0119 idea mi\u0119dzynarodowej wymiany my\u015bli. Zauwa\u017cano bowiem z jednej strony post\u0119puj\u0105cy rozw\u00f3j pa\u0144stw i powstawanie \u201enowych nacjonalizm\u00f3w\u201d, z drugiej za\u015b istnienie zjawiska \u201eglobalizacji\u201d (mondialisation, internationalisation). Maulde-La Clavi\u00e8re widzia\u0142 \u015bwiatowe kongresy jako wydarzenia z pogranicza nauki i polityki. Sztuk\u0119 dyplomacji uwa\u017cano za narz\u0119dzie umo\u017cliwiaj\u0105ce narodom wzajemne porozumiewanie si\u0119 i dlatego historyczne jej uj\u0119cie mia\u0142o by\u0107 dominuj\u0105ce. Paryski Kongres obradowa\u0142 w Coll\u00e8ge de France od 23 do 28 lipca. Podzielony zosta\u0142 na 8 sekcji. Pierwsz\u0105 by\u0142a historia powszechna i historia dyplomacji. Wyg\u0142oszono na niej 21 referaty, a zgromadzi\u0142a oko\u0142o 300 uczestnik\u00f3w. W drugiej sekcji \u2013 historii por\u00f3wnawczej instytucji i prawa \u2013 zaprezentowano 14 referat\u00f3w. W trzeciej, dotycz\u0105cej historii por\u00f3wnawczej ekonomii spo\u0142ecznej, wyg\u0142oszono 5 referat\u00f3w, w czwartej, po\u015bwi\u0119conej sprawom religii r\u00f3wnie\u017c 5, historii nauki a\u017c 20, literatury por\u00f3wnawczej 16, historii sztuki i rysunku 17. \u00d3sma sekcja \u2013 historii muzyki \u2013 odbywa\u0142a si\u0119 jako osobny Mi\u0119dzynarodowy Kongres (39 wyst\u0105pie\u0144). Prawie po\u0142ow\u0119 referent\u00f3w stanowili na Kongresie Francuzi. Opr\u00f3cz nich rezultaty swoich bada\u0144 zaprezentowa\u0142o po kilku przedstawicieli z W\u0142och, Niemiec, Rosji, Szwecji, Austro-W\u0119gier, Belgii, Szwajcarii, Hiszpanii, po 2 przedstawicieli z Grecji, Rumunii i Watykanu oraz po 1 z Wielkiej Brytanii, Luksemburga, Holandii, Portugalii oraz USA. Henri Houssaye, przewodnicz\u0105cy komitetu organizacyjnego pierwszej sekcji, stwierdzi\u0142, \u017ce nast\u0105pi\u0142a odnowa klasycznej metody bada\u0144 historycznych. Zacz\u0119to wi\u0119ksz\u0105 wag\u0119 przywi\u0105zywa\u0107 do krytyki \u017ar\u00f3de\u0142, a archiwa publiczne i prywatne coraz ch\u0119tniej udost\u0119pnia\u0142y swoje zbiory. Historii nie pisali ju\u017c wielcy wodzowie, wi\u0119c wsp\u00f3\u0142czesny historyk powinien by\u0142 przyk\u0142ada\u0107 nale\u017cyt\u0105 wag\u0119 do fakt\u00f3w i prawdy, a te znajdowa\u0142y si\u0119 w dokumentach. Znamienne jest, \u017ce w tej sekcji obradom przewodniczyli nie tylko historycy, ale r\u00f3wnie\u017c przedstawiciele rz\u0105d\u00f3w niekt\u00f3rych pa\u0144stw. Wyst\u0105pienia po\u015bwi\u0119cone by\u0142y g\u00f3wnie historii politycznej, cho\u0107 nie brakowa\u0142o tak\u017ce temat\u00f3w, kt\u00f3re prawdopodobnie nie pasowa\u0142y do innych sekcji. Podczas obrad drugiej sekcji, jej przewodnicz\u0105cy \u2013 Adh\u00e9mar Esmain, zauwa\u017cy\u0142, \u017ce metoda por\u00f3wnawcza by\u0142a nowa tak\u017ce w dziedzinie prawa. W tej sekcji pojawi\u0142y si\u0119 g\u0142osy na temat historii prawa w poszczeg\u00f3lnych krajach, ale r\u00f3wnie\u017c dotycz\u0105ce zagadnienia prawa naturalnego czy prawa w koloniach francuskich. W sekcji trzeciej wiod\u0105cym tematem by\u0142y cechy, w czwartej m.in. por\u00f3wnywano katolik\u00f3w rzymskich, greckich i protestant\u00f3w, w pi\u0105tej za\u015b poruszano kwestie od nauk technicznych, przez biologi\u0119, geografi\u0119, po medycyn\u0119. Z kolei w sekcji sz\u00f3stej skupiono si\u0119 na literaturze kraj\u00f3w europejskich i jej wzajemnych oddzia\u0142ywaniach, natomiast w si\u00f3dmej wyst\u0105pienia dotyczy\u0142y g\u0142\u00f3wnie sztuki w\u0142oskiej, francuskiej, niemieckiej i greckiej. Kongres Historii Muzyki podzielony by\u0142 na grupy, kt\u00f3re odpowiada\u0142y epokom \u2013 staro\u017cytno\u015bci, \u015bredniowieczu i nowo\u017cytno\u015bci. Kongres paryski da\u0142 szans\u0119 zabrania g\u0142osu na temat w\u0142asnej historii historykom z mniejszych kraj\u00f3w, traktowanych niekiedy marginalnie. By\u0142o to oceniane przez p\u00f3\u017aniejszych historyk\u00f3w jako symbol i znak wyj\u015bcia tych kraj\u00f3w z cienia wielkich mocarstw. Pok\u0142osiem Kongresu by\u0142a siedmiotomowa publikacja wyst\u0105pie\u0144 (nie wszystkie referaty zosta\u0142y tam zamieszczone). Do tego trzeba doda\u0107 r\u00f3wnie\u017c pojawienie si\u0119 nowego czasopisma \u201eRevue de synth\u00e8se historique\u201d, kt\u00f3re za\u0142o\u017cy\u0142 Henri Berr, zapraszaj\u0105c do mi\u0119dzynarodowej i interdyscyplinarnej wsp\u00f3\u0142pracy. Bibliografia Congr\u00e8s international d’histoire compar\u00e9e. Annales internationales d’histoire. Congr\u00e8s de Paris 1900, vol. 1-7, Paris 1901 A. Dubois, Der erste internationale Historikerkongress in Paris 1900, 2014 https:\/\/drive.google.com\/file\/d\/0B_arpalsK1FXT212NENsTkZBMzQ\/edit; https:\/\/parhei.hypotheses.org\/256 (8.12.2019) G. H\u00fcbinger, B. Picht, E. Dabrowska, Cultures historiques et politique scientifique. Les congr\u00e8s internationaux des historiens avant la Premi\u00e8re Guerre mondiale, \u201eRevue germanique internationale\u201d, nr 12, 2010, s. 175\u2013191 \u201eLe Figaro\u201d, 24 VII 1900, s. 2 Rapport g\u00e9n\u00e9ral sur les congr\u00e8s de l’exposition par M. de Chasseloup-Laubat. Exposition universelle internationale de 1900 \u00e0 Paris, Paris 1906 A. Rasmussen, Les Congr\u00e8s internationaux li\u00e9s aux Expositions universelles de Paris (1867-1900), \u201eCahiers Georges Sorel\u201d, nr 7, 1989, s. 23\u201344 Magdalena Heruday-Kie\u0142czewska<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[34],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2402"}],"collection":[{"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2402"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2402\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3916,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2402\/revisions\/3916"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2402"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2402"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/ichs2020poznan.pl\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2402"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\n